Categoriearchief: food

November geefmaand #dag19


We hadden met vrienden van de liefde afgesproken samen te eten vandaag. Het gesprek op straat,  want we kwamen ze tegen op straat,  ging zo alle kanten op dat er geen idee hadden of zij nu bij ons of wij bij hen zouden komen.

Na even bellen bleken ze dus bij ons te komen. Waar nodigen we ze uit,  bij jou of bij mij.  Vroeg de liefde nog.  Laat ze maar naar mij komen riep ik.  Want ik wilde graag nog wat opruimen.

Alleen wat gaan we eten?  ik had geen zin in mijn Griekse hapjes.  Iets met rijst,  stelde lief voor.  Oh dat weet ik wel een receptje mee.

Dus sta ik even later in de keuken voor mijn zalm, teriyaki courgette pretje.

dsc_0296

En verassen we haar nog met een verlaat verjaarscadeau cadeautje. Waardoor ze super verrast was,  want ze had het niet meer verwacht.  Jeeej 🙂

November geefmaand #dag18

dsc_0295

Oké ik geef toe,  boodschappen, dat ziet er niet direct uit als een geef actie.  Behalve dan als ik boodschappen doe voor een bejaarde die dat zelf niet meer kan.  Of als ik alle boodschappen aan het goede doel geef,  de voedselbank ofzo.

Maar dat deed ik niet.  Jumbo heeft een actie.  Bij iedere 15 euro krijg je voetbal of hockey plaatjes. Voor de leuk deden ze dat dit keer met plaatselijke sport helden.  Zo kwam het dat de situatie ontstond dat jongetje a het plaatje had waar meisje b opstond.  Maar hij wilde haar dat plaatje niet geven. Totdat ik zei ahhhhh geef het nu aan haar,  dan krijg je van mij een heel pakje plaatjes.

Slotsom,  meisje blij en ik sta voor 15 euro boodschappen te doen, zodat het jongetje maandag ook blij is.  Ik deed trouwens voor 30 euro boodschappen,  dus hij krijgt 2. extra blijheid.

img_20161118_195433

De liefde is trouwens ook blij met de hapjes die ik haalde.

Oh ja en mijn locatiemanager kreeg vandaag ook een a line a day dagboekje.

November geefmaand #dag6


Ik had bedacht dat ik een leuke foto van mijn lief en zijn vader zou maken met mijn instax. Zijn vader is best een gadgetman dus zo’n miniatuur polaroid zou hij vast ook heel leuk vinden. Niets was minder waar!  Ik kreeg zoveel commentaar op de foto en hoe de foto genomen was dat ik het niet meer als het actie mee durfde te laten tellen.

Later fluisterd de allerliefste me toe dat die foto er volgend jaar nog steeds staat.  Hoeveel commentaar hij er nu ook op heeft. Ik voel me een beetje gerustgesteld.

Maar als de liefde op de terug weg naar huis ook niet helemaal lekker is en eigenlijk wel heel veel zin heeft in de satébar,  roep ik dat ik trackteer. Hij sputtert nog wat tegen.  Maar als ik zeg dat hij jarig is geweest (in juni ;)),  wij een jaar daten en dat ik hem al steeds probeerde te trakteren maar dat ik daar van hem vooraf moest zeggen in plaats van achteraf en dat het geefmaand is gaat hij overstag en mag ik trakteren. Ik wilde de ober nog flink tippen,  maar als ik na 15 minuten aan zijn balie gestaan te hebben eindelijk mag betalen en hij me zonder mij zonder me aan te kijken het pinapparaat in mijn handen duwt zie ik daar vanaf.  Geven is leuk, maar ergens klant zijn waar ze interesse voor je hebben is dat ook!

img_20161106_192656

 

 

Moe van het ziek zijn

Ik heb het helemaal gehad met dat ziek zijn.
Met de pijn in mijn oor, kaak, kies en hoofd.
Met de snotterige neus en de vermoeidheid.
Gisteren zou ik naar een feestje gaan waar ik super veel zin in had.
Maar ik had er de puf gewoon niet voor.

Ho, stop riep mijn lichaam, je mag best rennen, maar niet jezelf voorbij. Vandaag kwam er een vriendinnetje op bezoek. Die ik al veel te lang niet gezien had. Geef puf om de stad in te gaan dus zit ik zoutzakkerig nog aan mijn ontbijtje als ze aanbelt.

Ik verzin een leuke activiteit voor ons zodat het niet zo opvalt dat ik eigenlijk maar een beetje gaar ben.

Als ze weg is zit ik heel lang maar een beetje voor me uit te staren. Tot ik op een idee kom, ik ga muffins bakken. Normaal hou ik niet van bakken. Want bakken is saai, en je moet steeds zolang wachtten. maar vandaag hou ik van saai. En ook van wachtten.

10469442_10205316115414038_2275676726961572021_n

En maar wachtten……

17602_10205316224856774_1694162842092450635_n

klaar!!!!

Deze week deed ik….

sam

Ik had heel veel lol met Sam, een assistent App die je onder anderen voor jou status updates op Facebook kunt laten zetten. Verder heb ik nog niet echt nuttige toepassingen gevonden.

deus

Kennelijk had ik afgesproken om naar een concert van dEUS te gaan. Maanden geleden al. Oeps, helemaal vergeten. Beetje improviseren om er op tijd te komen maar zeker de moeite waard.

yule wiel

En ik had een Yule feestje. Dit jaar had ik een rol in het ritueel. Heel bijzonder.

10255762_10204636850472839_726707159138965631_n 10368408_10204636849992827_1697927696697839398_n

Ik kreeg een Yule cadeautje en ik maakte ook een cadeautje voor iemand anders.

chloe add

Heel de stad hangt vol met de naam van mijn zusje <3

kitty taart

Mijn nichtje werd 1 en ik kreeg de Hello Kitty op mijn stukje taart. Jeeeej.

boze koniging

kleine meid en de kersenbloesem

Kleine meid en ik verwonderde ons over de prachtige etalages die Den Haag rijk is. “Wij houden alleen maar van mooie dingen” riep ze blij toen we de zoveelste over de top etalage bewonderde.

family portrait

Met de Familie aan het Yule diner. Kleine meid wilde heel graag naast mij zitten. Ahhhh *smelt*

1964992_10204636844872699_2286523973283505360_n

Ik kreeg een heel lief kaartje <3

sneeuwbol diy

En ik maakte van een glazen potje een sneeuwbol

 

Wildevrouwchallenge #4

Dag 10, de dag van overvloed en durf te vragen

Dag 10 stond in het teken van durven vragen wat jij nodig hebt. De dames voor mij waren zo bezig met het vragen van nieuwe klanten, likes, volgers etc dat ik op diezelfde voet ben doorgegaan. Ik heb gevraagd om lezers voor dit blog. Likes op de facebookpagina van Sprookjesjuf (En nieuwe opdrachten zouden ook heel welkom zijn). En nieuwe verminderaars voor 100 dingen minder.

Ik ben rijkelijk beloond met nieuwe likers en verminderaars. Nu de opdrachten nog.

Dag 11, de dag des oordeels

Ik ben hard bezig geweest met deze opdracht, maar heb er nog niets mee op papier gedaan. Het is de bedoeling dat je bij ieder oordeel dat je velt een lucifer afsteekt zodat het oordeel verbrand.
In de praktijk bleek het niet zo heel makkelijk om overal maar lucifers af te gaan steken.  Dus kocht ik een doosje lucifers maar heb ik alleen nog lucifers in mijn hoofd afgestoken.

Het was ook de bedoeling dat we een mooie kaars zouden kopen die de hele winter symbool kan staan voor het licht dat in ons blijft schijnen. Een mooie kaars heb ik gelukkig wel al. Ook maakte ik een filmpje over oordeel, want daar heb ik best wel iets over te zeggen. Maar dat heb ik nog niet geplaatst. Kom misschien nog wel.

Dag 12, de dag van het verstilde tempo

Een haiku schrijven was de opdracht. Ik schreef er een stuk of 3. En maakte er bij 2 een tekening.

kopje thee

godin naar buiten

Dag 13, de dag van liefde in de lucht

Een kaartje voor jezelf, een kaartje voor een vriend of vriendin en een kaartje voor een vreemde was de opdracht. Ik heb mijn moeder een kaartje gestuurd. Een kaartje achtergelaten in Mystiek en het kaartje aan mezelf achterwege gelaten. Ik krijg al zoveel lieve post als snailmailer dat ik de meerwaarde daar niet echt van in zag.

kaart aan onbekende

Dag 14, een klein stukje sterven

Welk deel van jou heb  je niet meer nodig en mag wel sterven? En wat is jouw krachtvoorwerp?

Mijn lage weerstand die ik heb sinds ik een vitamine d3 te kort had vorig jaar mag van mij wel dood. Ik ben het afgelopen jaar geloof ik wel 4 keer ziek geweest. Nu weer. Ik weer weer gewoon zijn wie ik was voor die tijd. Mijn krachtvoorwerp is de klanschaal die ik kocht om Kiemlan te eren. Ik vind een klankschaal bij haar passen omdat haar glimlach helend was evenals een klankschaal dat kan zijn. En omdat zij zelf klankschalen gebruikte bij het chanten. 

klankschaal

Dag 15, dag van pure vitaliteit

Iets met gezond eten. Mijn hoofd stond vandaag echter totaal niet naar eten. Ik voelde me steeds zieker worden. Ik ben door mijn telefoon  heen gescrolt en

lekker gezond

zo te zien iets met rucola, tomaat, avocado en olijfolie met balsamicoazijn.

Dag 16, de dag van de eenvoudige waarheid

Wanneer spreek jij de eenvoudige waarheid en wanneer niet? En hoe zie je er dan uit. Ik vond deze opdracht even slikken. Het kwam erop neer dat ik me op mijn werk niet altijd vrij genoeg voel om mezelf te mogen zijn, maar ook bij mijn vriend niet.

Dag 17, de dag dat niets moet en alles mag

Ik heb een uitgebreid bad genomen, inclusief maskertje. Heb wat gelezen in mijn chakra werkboek. Kopjes thee gedronken, een groene smootie gemaakt, een filmpje gekeken en vooral lief voor mezelf geweest.

verwenmomentje

 

Dag 18, wat is jouw verhouding met geld?
Ik schreef een heel opstel, ik copy paste het maar even.

Het valt mij op dat veel spreekwoorden geld en geluk aan elkaar koppelen. Zoals “Geld maakt niet gelukkig” (toen ik geen geld had dacht ik daar altijd achteraan, maar gebrek aan geld wel ongelukkig) of “Je kunt geluk niet kopen”.

Ik heb een haat lief
de verhouding met geld. Altijd al gehad. Als kind leefde ik in overvloed, alles wat ik wilde kreeg ik nog voordat ik bedacht had dat ik het wilde. Toch voelde dat vanuit mijn vader nooit goed. Ik voelde me gekocht met cadeautjes, terwijl ik liever liefde en aandacht kreeg. Gelukkig kreeg ik die van mijn moeder wel.

Rond mijn 19e gingen mijn ouders uit elkaar. Even had mijn moeder heel veel geld, maar geen huis. Tja of geld je dan zo gelukkig maakt is ook nog maar de vraag. Ik klaag niet, het is een periode in mijn leven geweest die ik voor geen goud had willen missen. Want geloof me, je leert elkaar en jezelf wel kennen als je niets anders hebt dan jezelf (en wat bezittingen die in een plastic tasje passen).

Er kwam een huisje en van het geld kon dat huisje leuk ingericht worden. Zusje en ik een nieuwe kamer, het kon niet op. Maar dat kamertje van mij was wel maar 2 bij 2. Ik kon mijn kont er niet in keren. Om mijn school te kunnen betalen werkte ik in de vakanties. Ik had echt leuke baantjes en voelde mezelf ontzettend onafhankelijk.

Daarna ging ik op Kreta werken voor een paar maanden. Ik verdiende niet veel, maar had ook niet veel kosten. Mijn appartementje en mijn eten werden betaald, ik kon dus lekker sparen. Maar terug naar huis, naar dat hokje van 2 bij 2? Ik moest er niet aan denken.

Dus ging ik samen wonen. Ik vond een baantje in de kinderopvang, voor maar 12 uurtjes, maar mijn vriendin had een goede baan met doorgroeimogelijkheden. Dus we hadden het goed. Totdat mevrouw het na een jaar op haar heupen kreeg en terug naar school ging. In een totaal ander vakgebied dan waar ze tot dan had gewerkt. Dus een betaalde stage vinden lukte niet. Ik werkte over zoveel ik kon maar had nog steeds maar 12 uurtjes in contract. De eerste stapjes voor Sprookjesjuf (toen nog zonder naam) werden gezet, en zo verdiende ik wat bij. Ook deed ik ontzettend veel vrijwilligerswerk zodat we af en toe leuke dingen konden doen. (vrijwilligerswerk op festivals bijvoorbeeld, of bandjes avonden organiseren) Mijn inmiddels ex vriendinnetje had geen recht op een uitkering, bijstand aanvragen wilde ze niet, want te veel gedoe. Studiefinancering kreeg ze niet, want ze deed een werken leren traject, alleen kreeg ze voor dat werk niet betaald. Kortom het kwam erop neer dat er 800 euro binnen kwam en 700 euro aan vaste lasten meteen weer uitging. Waar we van aten is mij nog steeds een raadsel. Ik droeg kleren van mijn zusjes af. Waar af en toe verdacht nieuwe dingen bij zaten. Na vier jaar ging het uit.

Ik dacht dat ik nooit op eigen benen kon staan, zo’n vertekend beeld had ik van geld gekregen. Inmiddels werkte ik 31,25 uur en had ik een redelijk normaal salaris (nu is kinderopvang natuurlijk geen vetpot, maar toch). Ik ging samen wonen met een huisgenoot. En voor mij voelde het alsof ik nog nooit zo rijk was geweest. Ik bleef mijn rekening maar checken om te kijken of ik nog geld had, en dan bleef ik maar verbaasd. OMG! ik heb gewoon nog geld. Ik wist mijn spaarrekening te spekken en een periode van overvloed brak aan. Ik hamsterde zoveel kleren als ik maar kon. Want stel je voor dat er weer een periode aan zou komen dat ik niets zou hebben. We hadden onze strubbelingen wel over wie wat betaalde. En er was wat gedoe. Ik kocht nog steeds alles in de aanbieding en ik bleef geloven dat ik op een dag niets meer zou hebben.

Toch kocht ik twee jaar geleden een huis. Met al die onzekerheden en angsten. Baan op de tocht, crisis, kan ik dat allemaal wel alleen. Maar ik deed het, en nu heb ik precies genoeg. Ik consuminder. Koop niet zoveel kleding meer, dat zou ook niet kunnen. Als ik in de tijd dat ik hier woon 10 kledingstukken heb gekocht is het veel. Maar ik voel me zo rijk. En toch kan ik nog steeds niet geloven dat ik genoeg heb, blijf ik geld wegzetten voor als ik het ooit niet meer heb. Of als ik ooit als een gek mijn hypotheek wil/moet gaan aflossen. Ik durf niet met geld te smijten en erop los te leven. Ik moet echt leren vertrouwen dat ik in mijn eigen onderhoud kan voorzien.

Mijn mantra zou dus moeten zijn, er is geld genoeg, ook voor mij. Maar in werkelijkheid is het toch nog vaak, oh jee, geld, laat ik het maar opbergen, wegstoppen, bewaren voor ooit, want ooit heb ik het vast nodig.

Gelukkig zijn we al over de helft. Want hoewel ik het leuk vind om te zien wat de opdracht van vandaag is en ik er naar uit kijk moet ik toegeven dat ik al dat aan mezelf werken ook wel een beetje zat ben. Misschien moet ik er de komende helft niet zo diep induiken.

Spelen met je eten

Toen ik een tijdje terug de tv serie “obsessions” op uitzendinggemist keek was ik het met de meeste obsessies wel eens.

Winkelen in Singapore, totale waanzin!
De lichte huid die mensen uit India graag willen, en wat ze daarvoor over hebben, gestoord!
Karaoke gekte op de Filipijnen, karaoke is leuk, maar je kunt ook te ver gaan! 
Maar van een uitzending snapte ik niet helemaal wat daar nu precies de obsessie was.
Het gaat hier om de uitzending over Kawaii! (kawaii is een Japans woord dat zoiets als lief of schattig betekend. Maar het is meer dan dat. Het is een way of living) 

Want het is toch gewoon heel erg leuk om fotostickers te maken?
Tassen te hebben van Astroboy.
Hello Kitty dingetjes te verzamelen. 
Lolita kleertjes te dragen. 
Oke, ik geef toe, ze slaan er  in door. Maar een klein beetje Kawaii? Ik snap niet wat er mis mee is. 
Ik opperde toen al dat ik misschien stiekem een beetje Japans ben. Het is niet voor niets dat Japanse kenissen me verwonderd afvroegen waarom ik Nederlands was, en in hun ogen wel gevoel voor stijl had! (ik moet zeggen dat ik toen wel iets meer Lolita door het leven ging dan nu) 
Goed, zo heel erg ben ik er nu ook weer niet mee bezig, dus ik vergat mijn vermeende Japanse roots. Al dan niet in vorige levens opgedaan. Totdat ik op Facebook de foto’s van mijn zusje bekeek en daar her first “bento” tegen kwam. 
Bento is een soort uber creatieve manier van lunchtrommeltjes vullen, vol met heel erg kawaii hapjes. Dat moest ik ook kunnen. Dus na het bekijken van wat youtube filmpjes besloot ik de keuken in te gaan. 
Met dit als resultaat! 
Uber cute, uhhh ik bedoel natuurlijk Kawaii lieveheerstbeestje
Uiltje

Op Facebook kreeg ik meteen het verzoek of iemand bij me in de leer mocht. Maar ik vrees dat ik daar zelf eerst nog een heleboel voor moet leren. 🙂 🙂 🙂