Categoriearchief: relaties

November geefmaand #dag17

Ik heb een aantal penvriendinnen heftig verwaarloosd.  Het afgelopen jaar was voor mij behalve heel leuk ook heel zwaar.

Mijn relatie van ruim 5,5 jaar werd rond deze tijd beëindigd.  We deden echt ons best om bij elkaar te passen. Maar uiteindelijk werkte het niet (meer). Het heen en weer pendelen tussen 2 steden, onze verschillende dag en nacht ritmes en andere toekomstvisies braken mij uiteindelijk op.

Ik was zo moe,  en mijn weerstand was zo laag dat ik echt vaak ziek was.

Mijn huidige liefde leerde ik ook kennen. verwarrende en heftige emoties. Aan de ene kant afscheid nemen.  En aan de andere kant verliefd zijn en steeds meer denken aan een andere toekomst.

Je kunt gerust stellen dat ik daar behoorlijk door in beslag genomen werd.  Balancerend tussen verdriet en verliefd.   Ondertussen proberend mezelf niet te verliezen.

Grenzen over gaand, nieuwe grenzen zoeken,  daardoor mensen teleurstellen.  Kortom genoeg emotionele bagage om niet tot schrijven te komen.  Niet in brieven,  niet in blogs, niet in verhalen,  behalve dan als het moest voor werk.

Al bloggend over de Geefmaand vind ik mijn schrijvende zelf weer terug.  En vind ik ook weer ruimte voor brieven.  Vandaag schreef ik dus voor het eerst in een jaar weer naar Japan.  En neem ik mee voor voortaan iedere week weer een brief te schrijven.  Er liggen nog genoeg beloofde pakketjes klaar.  ik moet alleen maar de energie vinden de bijbehorende brieven te schrijven.

De eerste stap is gezet 🙂

img_20161117_105840

November geefmaand #dag7

Vandaag heb ik een drukke dag. Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik de tijd van een geef daad vandaan moet halen.  Als ik van trein naar bus moet overstappen heb ik 5 minuten de tijd. Snel sprint ik naar de Bruna zodat ik flow weekly’s kan kopen voor mijn collega’s.  Maar ik zie nergens Flow weekly’s.  Misschien maken ze die niet meer, denk ik paniekerig.  Geen tijd om erom te vragen.  Dan kom ik zeker te laat.

Dan maar extra lief zijn voor mijn collega’s vandaag.  Dus schenk ik een jus ‘d Orange in en luister naar een collega die enthousiaste verhalen verteld over haar hond.

Niet echt geef daden, maar iets beters kan ik niet verzinnen.  Als mijn lief me komt halen mag hij mijn koekje hebben.  Want volgens hem zijn die heel lekker en Italiaans.

Dan rijden we naar Amsterdam voor het concert van Regina Spektor.  Ik zoek naar veriendjes in de zaal zodat ik ze een biertje kan geven.  Maar vind ze niet.  Je boft maar met mij fluister ik tegen de liefde.  Iedere keer als ik niet weet wie ik wat moet geven krijg jij iets,  zoals dit concert. (hij kreeg het kaartje van een vriend van mij die ineens toch niet kon) En zo werd dit een dag van half gare geef acties.  Maar uit een goed hart.

 

img_20161108_212719

 

November geefmaand #dag6


Ik had bedacht dat ik een leuke foto van mijn lief en zijn vader zou maken met mijn instax. Zijn vader is best een gadgetman dus zo’n miniatuur polaroid zou hij vast ook heel leuk vinden. Niets was minder waar!  Ik kreeg zoveel commentaar op de foto en hoe de foto genomen was dat ik het niet meer als het actie mee durfde te laten tellen.

Later fluisterd de allerliefste me toe dat die foto er volgend jaar nog steeds staat.  Hoeveel commentaar hij er nu ook op heeft. Ik voel me een beetje gerustgesteld.

Maar als de liefde op de terug weg naar huis ook niet helemaal lekker is en eigenlijk wel heel veel zin heeft in de satébar,  roep ik dat ik trackteer. Hij sputtert nog wat tegen.  Maar als ik zeg dat hij jarig is geweest (in juni ;)),  wij een jaar daten en dat ik hem al steeds probeerde te trakteren maar dat ik daar van hem vooraf moest zeggen in plaats van achteraf en dat het geefmaand is gaat hij overstag en mag ik trakteren. Ik wilde de ober nog flink tippen,  maar als ik na 15 minuten aan zijn balie gestaan te hebben eindelijk mag betalen en hij me zonder mij zonder me aan te kijken het pinapparaat in mijn handen duwt zie ik daar vanaf.  Geven is leuk, maar ergens klant zijn waar ze interesse voor je hebben is dat ook!

img_20161106_192656

 

 

November geefmaand #dag 4

img_20161104_085941

Ik heb een t-shirt gewonnen van K’s Choice, bij de Melkweg.  Helaas kreeg ik een mannen m in plaats van een dames s. Gelukkig vind de liefde het ook een leuk shirt.  Al kent hij de muziek niet.  Nog even muzikaal opvoeden 😉

Weer een luie geef actie vanuit bed.  Maar hij kan wel wat nieuwe shirts gebruiken.  En ik was eigenlijk al van plan er deze maand ergens een voor hem te kopen.  Soms komen dingen gewoon perfect samen!

Met ons hoofd in de wolken Pasen vieren

Vorige week was het Pasen. Dat moest gevierd.

IMG_20160328_132702

Dus kocht ik bij de HEMA een leuk eierverf setje. En kliederde ik wat eitjes onder. Mijn nieuwe liefde met een D zag dat ook wel zitten en schilderde vrolijk mee.

IMG_20160328_133308

Zijn onze eitjes niet prachtig geworden?!?!

Daarna werd het tijd om het wat hoger op te zoeken. Rotterdam is jarig en viert dat met een reuzenrad naast de Markthal. Ik ben gek op die dingen, dus ik moest en zou.

DSC_0197

Daar zaten we dan met ons hoofd in de wolken. Te genieten van het uitzicht van mijn stadje (ons stadje).

IMG-20160328-WA0012

Dat uitzicht met al zijn moderne gebouwen, je houd ervan of je haat het. Ik hou er toevallig van, heel erg. Het is voor mij echt het stukje aarde waar ik thuis hoor. Als ik het centraal station binnen rijd denk ik, jippie, ik ben weer thuis.

DSC_0191

En stiekem is er natuurlijk nog best wat over van die oude binnenstad. Neem nu alleen de Laurenskerk al!

DSC_0204

Maar ook de jaren 80 bouw mag er wat mij betreft best zijn. Het reuzenrad zelf is trouwens ook een aanwinst voor de stad. Het is bijna jammer dat het 10 april alweer weg gaat. Maar mocht je voor die tijd nog in de stad komen, vergeet dan niet een ritje te maken.

DSC_0206

Want zeg nu zelf dit is toch ook gewoon kunstig?

Jemig, ik lijk wel verliefd. Zo prachtig vind ik alles. Ach als dit de effecten daarvan zijn dan hoop ik dat het nog heel lang duurt.

 

Xxx

 

Sletvrees

Ik heb lang nagedacht of ik wel of niet moest bloggen over Sletvrees. Net toen ik bedacht had dat ik dat niet ging doen, omdat ik dacht dat het niet nodig was las ik een blog dat me deed beseffen dat het wel degelijk heel erg nodig is hierover te bloggen.

Voor wie de afgelopen week op een andere planeet heeft doorgebracht (of geen tv heeft natuurlijk) hier een linkje naar de docu van Sunny Bergman. Sunny onderzoekt in deze documentaire hoe seksueel bevrijd we nu eigenlijk zijn. Als ik naar mezelf en mijn directe omgeving kijk denk ik dat het nogal tegen valt met die seksuele bevrijding van ons vrouwen.

Hoewel ik er geen geheim van maak dat mijn relaties niet perse monogaam zijn haast ik me vaak  om daar aan toe te voegen, maar ik ben geen slet hoor, ik deel heus niet het bed met iedereen. Ik denk dat ik mijn bed met minder mensen gedeeld heb dan de meeste vrouwen van mijn leeftijd. (het zijn er minder dan 10)Toch zal ik sneller als slet bestempeld worden omdat ik nu eenmaal met zowel vrouwen als mannen naar bed ben geweest (en langere relaties heb gehad) en ik weleens twee partners tegelijk heb gehad. Dat kan natuurlijk niet. Beschaafde meisjes doen dat niet, dus zal ik wel een slet zijn.

Het gekke is dus dat ik daar zelf in mee ga door te benoemen dat ik GEEN SLET ben als mensen vragen hoe het nu zit me mij en relaties. Waarom doe ik dat? Waarom ben ik bang dat mensen zouden kunnen denken dat ik wel een slet ben? En als zou ik wel een slet zijn, wat dan nog? Waarom zou ik niet dezelfde rechten hebben op seksuele vrijheid als die mannen zichzelf toe-eigenen?

Als Sunny met een seksuoloog praat komen ze tot de conclusie dat vrouwen vaak minder van seks genieten dan ze zouden kunnen omdat ze zich schuldig maken aan sletvrees. En weer ben ik schuldig. Ik herken me in het profiel van seksuele geremdheid. En als ik met vriendinnen over dit onderwerp praat (ja meisjes praten ook over seks) merk ik dat ik hier niet alleen in ben. Waarom doen we dat toch?

Ik zou verwachten, of nu ja misschien is het meer hopen, dat een documentaire als deze vrouwen aanmoedigt die waarom vragen te beantwoorden. Maar het tegendeel lijkt waar te zijn. Nee in plaats daarvan vinden we Sunny een slet, gooien we met modder en vinden we haar vooral heel stom. En eerlijk gezegd vind ik dat dan weer heel stom. Sunny roept ons niet op ineens massaal te gaan sletten, lijstjes bij te houden van het aantal veroveringen in ons bed of er bij te gaan lopen alsof bedekkende kleding niet meer binnen ons budget paste. Het enige wat ze ons vraagt is, hoe seksueel vrij ben jij eigenlijk? Maar een eerlijk antwoord op die vraag geven is waarschijnlijk te confronterend. En dat, is best een beetje jammer.

Gewoon Single

Gewoon Single
vooroordeleln, misvattingen en andere ongemakken
Karin Ramaker www.met-k.com
uitgeverij scriptum
ISBN 9789055947935

Nadat het recensie exemplaar van “Gewoon Single” bij mij in de brievenbus viel nam ik de houding aan van kritische lezer. Want dat had de lezer van mijn blog toch zeker verdiend? Een oprecht kritische blik op dit boekje? Maar al snel veranderde die kritische blik. Want oké, toegegeven, het is geen boekje dat je leest om de mooie zinnen of formuleringen. Arthur Japin schreef in zijn dagboek dat hij een zin had geformuleerd die zo mooi, zo lang en zo ingewikkeld was dat zijn computer er iedere keer op vast liep. Zo’n boekje is dit dus niet. Nou en!

Wat het wel is? Een heel praktisch en herkenbaar boekje. Voor de singles onder ons zal het een feest van herkenning zijn. Terwijl het de niet singles onder ons aanmoedigt een beetje begripvoller  om te gaan met de singles in hun omgeving. En daarmee zou ik het vooral willen laten lezen aan al die mensen die al jaren gesteld zijn, of net verliefd en totaal op gaan in de ander, die vergeten zijn hoe het ook alweer was om single te zijn. Of die dat misschien wel nooit geweten hebben omdat ze van huis uit direct zijn gaan samen wonen en dus echt niet weten hoe het is om alles zelf te moeten regelen.

In de regel zal ik misschien niet gezien worden als single. Maar ik leef wel al een hele poos alleen. De relaties die ik had in die jaren waren ook niet van het soort waarbij het vanzelfsprekend is dat je de feestdagen gezellig met elkaar doorbrengt of leuk samen op vakantie gaat. In die zin weet ik dus wat het is om te moeten leuren of iemand met je mee wil gaan iedere keer dat je iets wilt ondernemen. Karin weet dat op een fijne manier te omschrijven waarbij de single nooit als sneufiguur wordt weggezet. En dat vind ik knap. Ze slaagt erin de kracht die er in de single zit steeds weer naar voren te brengen. Daarmee is dit dus ook een ideaal boekje voor mensen die net weer single zijn of zij die het single zijn even niet meer zien zitten. Het zal ze geen dingen vertellen die ze nog niet wisten. Maar het zal ze wel wijzen op de dingen die ze toch maar even voor elkaar weten te boksen. Alleen! Het laat ze zien hoe moedig en dapper ze eigenlijk zijn.

Buiten de Twitter bekende van mij die in dit boekje hun zegje doen was ik ook aangenaam verrast door het interview met Lenie de Zwaan. Zij geeft dit boekje ook nog een beetje politiek mee. Want politiek gezien is er nog een heleboel waar de single (en in mijn ogen zeker de single vrouw) mee te kampen heeft. In de wet is iedereen gelijk, maar gehuwde personen worden wel een beetje voorgetrokken. Want de wet is niet gewend aan singles. Iedereen betaald bijvoorbeeld nabestaanden pensioen, maar je mag niet zelf weten aan wie je dat wilt nalaten. Als single mag je dus niet een goede vriend, vriendin, broer of zus aanwijzen als jouw nabestaande. Iets waar ik me al jaren boos over maak. (meestal heel stil en in mijn eentje, want je wilt natuurlijk niet zeuren, of overkomen als verbitterde single, maar krom is het wel)

Buiten de liefdevolle adviezen en politiek staan er ook persoonlijke verhalen over bijvoorbeeld rampzalige dates in het boekje omschreven. Iets dat volgens mij ook iedere single wel herkent. Ik zou er in ieder geval ook een klein boekje mee kunnen vullen. Ik had het niet verwacht, maar dit boekje is een feest van herkenning dat zo vol liefde is geschreven dat ik het iedereen kan aanraden.

Ik ben benieuwd naar het volgende project van Karin, want ongetwijfeld woont er in haar hoofd alweer een nieuw boek dat wacht om geschreven te worden.

Mijn liefdesleven

Toen ik 13 was, ik de zomer dat ik 14 zou worden las ik het boek Portret van  Sanne, geschreven door Caja Cazemier. Ik had het tweedehands in de bibliotheek gekocht omdat ik de krijttekening op de cover zo mooi had gevonden en omdat de mevrouw van de bibliotheek, die enne mooie, met die neuspiercing dacht dat ik het wel een mooi boek zou vinden. Waar het over ging wist ik niet. Ik weet niet of ik het boek had durven kopen als ik dat wel geweten had.

Sanne ging naar de middelbare school en ik ging met haar mee. Ik identificeerde mezelf vanaf bladzijde een met Sanne. Hoe zij met jongens omging, en met meisjes, dat was precies hoe ik dat deed. In het boek loopt Sanne tegen een muur aan waar met graffiti opstond “liever lesbisch”. Op dat moment realiseerde Sanne zich dat ze lesbisch was. En mijn wereld stond op zijn kop. Ik had het totaal niet aan zien komen. Het enige wat ik kon denken was “Fuck, wat nu?, betekend dit dat ik dan ook?!?”

Wat volgde was een verwarrende periode. Ik kon er met niemand over spreken omdat het voor mezelf nog zo ongrijpbaar was. Het vermoeden was dus dat ik lesbisch was. Maar als mensen dan zouden vragen hoe ik dat wist? Wat moest ik dan antwoorden? Dat ik dat gelezen had in een boek? Of misschien dat ik overstuur raakte toen het meisje in de bus ineens haar haar anders ging dragen en daarmee haar hele houding en gedrag aanpaste. Uren had ik zwijmelend naar haar zitten kijken. Ik vond haar mooi. Maar was ik dan ook verliefd? Om nog maar te zwijgen over de eerder genoemde bibliotheek mevrouw. Ik bestookte haar met de meest onbenullige vragen alleen om maar even met haar te kunnen praten. Was dat dan ook? Verliefd? En hoe zat het dan met jongens? Oke, toegegeven, ik was nog nooit een exemplaar tegen gekomen die echt de moeite waard was. Maar als High School lover en ik bij elkaar waren was er wel een bepaalde chemie. Anderen geloofden het nooit als we vertelden dat er echt niets tussen ons was. Docenten hadden al weddenschappen afgesloten over of en wanneer we zouden gaan trouwen. Hoewel we ons hier zelf niets bij konden voorstellen kon ik me wel voorstellen dat er ooit een jongen zou zijn waar ik voor zou voelen wat ik voor hem voelde maar dan wel met verliefd of zo. Ik wilde die optie niet uitsluiten.

Toen ik 17 was kreeg ik mijn eerste vriendinnetje en kwam ik uit de kast. Eerst bij een vriend waarvan ik vermoede dat hij ook homo was, maar al snel ook thuis en bij vrienden. Mijn vriendinnetje kwam al snel over de vloer bij ons thuis. En hoewel ik twijfelde aan de oprechtheid van mijn gevoelens voor haar, was ik immers niet gewoon ingegaan op het eerste meisje dat mij zag staan? Dat geloofde dat ik lesbisch zou kunnen zijn? Was ik verlief op haar? Of op de aandacht die ze me gaf wist ik wel meteen dat dit voor mij echt was. Het ging uit, ik noemde mezelf biseksueel, maar stond eigenlijk niet heel erg open voor jongens. Want meisjes, wow, dat was wel echt mijn ding.

Op mijn 19 leerde ik echter een jongen kennen die wel heel erg into mij was. Iets dat hij op nogal onhandige wijze duidelijk maakte. Laten we het erop houden dat hij onervaren was en er niet helemaal van overtuigd was dat nee ook daadwerkelijk nee betekende. Ik heb hem kunnen vergeven omdat ik wist dat hij mij nooit pijn heeft willen doen. Uiteindelijk ontstond er een soort vriendschap waarin hij mij zijn vriendinnetje noemde en ik onderhandelde dat ik dat alleen wilde zijn als ik dan ook nog met meisjes mocht daten. Hij was zo gek op mij dat hij het niet erg vond me te moeten delen. In die periode gedroeg ik me niet echt netjes. Ik leefde mijn leven zoals ik dat altijd had gedaan, ging veel uit, redelijk braaf en onschuldig allemaal, maar hij paste eigenlijk niet in mijn leven. Ik wilde flirten met meisjes. Meer dan dat gebeurde er niet omdat ik extreem verlegen was. Maar ik kan me voorstellen dat het voor hem niet echt leuk was. Hij werd verliefd op iemand anders en maakte het uit omdat hij het gevoel had dat hij was vreemd gegaan. Ik vond het allang best. En had helemaal niet het gevoel dat hij was vreemd gegaan. Ik zou hetzelfde gedaan hebben als ik minder verlegen was.

Toen ik 20 was leerde ik het meisje kennen waarmee ik dacht een soort van toekomst op te zullen bouwen. In het begin hadden we het wel over de vorm van relatie die we graag wilde. Zij ging voor monogamie, kon zich er niets bij voorstellen dat het anders kon. Dus we hadden een monogame relatie. Binnen een half jaar woonden we samen. We stonden samen op en gingen samen naar bed, het enige dat we niet samen deden was werken. Onze relatie had heel wat beproevingen moeten doorstaan. Vooral omdat zij stopte met werken en ik part time werkte zonder vooruitzicht op een full time functie. Ik werkte zoveel mogelijk over om onze hoofden boven water te houden. En achteraf verbaas ik me er nog steeds over dat dat zolang goed is gegaan. Echt waar aten we van? Mijn basis salaris was net genoeg om de vaste lasten mee te betalen. Maar we waren gek op elkaar en overleefde alles. Na 4 jaar barstte de bom. Zij werd verliefd op iemand anders, ik vermoed dat ze ook vreemd is gegaan, maar daar heb ik natuurlijk nooit bevestiging van gekregen. Ik heb er zelfs jaren niet over gesproken.

Ik was kapot, wist echt even niet meer wie ik was zonder haar. Zo intens was onze relatie geweest. Daarnaast voelde ik me ook bedrogen, ik vind dat je afspraken maakt in een relatie waar je je aan houd, als die afspraken niet meer lijken te passen dan heb je het daar over. Maar dat stiekeme, bah. Ik dwong mezelf weer naar buiten te gaan. Weer dingen te doen die ik deed voordat ik haar kende. Ik ging naar festivals en live optredens. Meestal genoot ik er niet zo van omdat ik me vooral realiseerde dat ik dit allemaal zonder haar deed.

Op een van die festivals werd ik aangesproken door een meneer, we wisselde Hyves uit en al snel spraken we een keertje af. Tijdens dat eerste afspraakje duwde hij mij zijn trouwring onder mijn neus. Ik moet zeggen dat ik eigenlijk heel opgelucht was. Ik was niet toe aan een relatie, eerder aan een pleister op de wonden. En een meneer? Ik vond het doodeng. Want diep in mijn hart wist ik dat ik eigenlijk lesbisch was. Nu hij getrouwd was waren mijn onzekerheden ineens een stuk minder erg. Hij had immers al een vrouw. Ik was maar het meisje voor erbij. En ik genoot van die status. Hoewel ik me na verloop van tijd natuurlijk ook de beperkingen ervan ging inzien. Want alle vrije dagen waren voor haar. Toen ik hem het stadje waar ik op school had gezeten wilde laten zien tijdens een festiviteit aldaar kregen we enorme  ruzie omdat ik vond dat hij best 1 van zijn vrije dagen met mij mocht besteden. Hij vond dat ik dingen wilde die niet mogelijk waren. Maar ik was zo moe van het gevoel dat ik steeds de gaten in zijn agenda mocht opvullen. Dat zij altijd op nummer 1 kwam terwijl ze eigenlijk zo weinig met elkaar deelde. Na anderhalf jaar werd ik dus verliefd op iemand anders. En tot mijn eigen verwarring ook nog eens op een man. Hij was eigenlijk alles wat ik in een vrouw zocht, maar dan in een mannenlichaam. Hij nam me mee uit eten en naar het theater. Al die dingen die met het huidige vriendje niet konden. Hoewel hij degene was die getrouwd was, was hij vreselijk jaloers. Hij kon het totaal niet aan dat hij nu degene was die zich aan mijn agenda moest aanpassen.

Uiteindelijk ging het met beide mannen uit. De laatste is nog steeds een vriend van mij, we hebben niets seksueels meer, maar blijven een bijzondere band hebben. Na dit avontuur leerde ik mijn huidige vriend kennen. Wij hadden beide ervaring met polyamoreuze en monogame relaties en wisten wel zo ongeveer wat we daarin wel en niet wilde. We liggen niet constant met anderen in bed, we houden niet van spelletjes spelen. Bovendien houd ik zelf helemaal niet van one-night stands. Ik wil een band met iemand hebben. Een relatie met iemand aan kunnen gaan. Iemand aardig vinden op meer dan een vlak voordat ik er het bed mee deel. Voor hem ligt dat anders, hij heeft er minder moeite mee om af en toe voor spannend af te spreken. Ik vind dat prima, voel zelfs die behoefte helemaal niet.

Ik voel met niet verbonden met de polyamorie wereld. Toen ik uit de kast kwam als lesbisch en later toch als biseksueel was dat een ding. Dit was meer een mogelijkheid die ik ook wilde verkennen. Dat heb ik nu gedaan. Ik zeg niet dat ik dit voor de rest van mijn leven blijf doen.  In mijn monogame relatie was ik ook gelukkig. En van de vrijheden die ik in theorie heb maak ik in praktijk eigenlijk niet heel erg veel gebruik. Toch vind ik het fijn dat het mag. Dat er over gesproken kan worden. Ik ben niet voor het een of tegen het ander. Iedereen moet doen wat op dat moment het beste bij je past. Zolang dingen open en eerlijk gebeuren kan er veel wat mij betreft. Zodra er gelogen wordt, of mensen bewust gekwetst omdat je alleen je eigen geluk najaagt ben je wat mij betreft gewoon een klootzak of een trut. Ongeacht of je relatie nu monogaam of polyamoreus is.

Mijn omgeving weet ongeveer hoe ik hierin sta. De schoonfamilie van een van mijn zusjes vind dat erg lastig. Toen ze haar vriendje leerde kennen was mijn exvriendin nog in the picture. Dat was raar, maar acceptabel. Maar toen ik het daarna in mijn hoofd durfde te halen om daarna iets met een man te beginnen, en dan ook nog een die getrouwd was, dat ging tien stappen te ver. Ik had een keus gemaakt en moest het daar de rest van mijn leven mee doen wat hen betreft. Dat is de reden dat ik er op social media en dus ook dit blog niet heel openlijk over schrijf. Ik verstop het ook niet. Ik schrijf af en toe over het meisje waar ik nu mee date. En ook over mijn lief. Ik neem aan dat mensen doorhebben dat dat niet dezelfde persoon is.  Dat vind ik prima. Het is geen geheim. Dit blog schrijf ik nu, onder mijn eigen (internet)naam omdat Mary 2 mannen met geheel tegengestelde meningen over dit onderwerp bevraagd heeft. Naar mijn idee geven beide verslagen een te eenzijdig beeld weer. Bovendien zijn ze allebei anoniem. Alsof het iets is om je voor te schamen. Ik schaam me nergens voor. Ik hoop dat ik wat nuance heb kunnen aanbrengen. Ik hoop dat mensen snappen dat het echt niet alleen om seks gaat. Maar om de mogelijkheid echt meer dan 1 persoon lief te kunnen hebben.

Dertig en dan?

 Dertig worden, het leek zoiets simpels, iets dat je gewoon even doet, je voelt er niets van, en daarna gaat je leven weer precies zo verder als het daarvoor ook al ging.
Maar niets is minder waar. De hele wereld veranderde. Misschien niet voor iedereen, maar mijn wereld staat op zijn kop. Ik heb een huis gekocht. Een huis dat helemaal van mij is. Dat ik kan inrichten zoals ik dat wil, waar ik troep kan maken of kan opruimen precies wanneer ik dat wil. Waar alles nog een plekje moet krijgen, waar ik niets kan vinden, waar dozen nog maar half uitgepakt zijn. Met een dak erop waar de regen zo gezellig tegen aan klettert, en een raam erin waaruit je de kerk met de twee torentjes kunt zien. En met deuren erin die mij meteen in de gezelligste straat van Rotterdam laten zijn zodra ik naar buiten ga. Zo’n huis, en het is helemaal van mij! En ik heb de allerliefste vrienden van de hele wereld die me hebben geholpen met sjouwen, verven, heen en weer rijden en uitpakken.
Toch is het niet alleen maar rozengeur en mannenschijn in huize Artemis. Want mijn lief die is niet mee verhuisd. En ik weet dat dit op mijn eigen verzoek was. Ik weet dat het zo niet langer ging, omdat we van elkaar steeds minder zagen wat er ook alweer zo leuk was. En steeds meer wat we graag veranderd zouden willen zien. Het breekt mijn hart en geeft alles een zwart randje. Een randje van rouw, van verdriet van emoties die me in de weg zitten.
Zo komt het dat ik hier zit, en soms niet kan kiezen. Of ik nu uitzinnig moet zijn van geluk. Omdat ik in het mooiste huis woon dat binnen mijn macht licht, gevuld met mijn spulletjes die allemaal even mooi en bijzonder lijken in hun nieuwe omgeving. Of dat ik moet huilen omdat het universum dat lief en ik creëerden plotseling niet meer bestaat. Dus doe ik allebei maar, en ben ik blij dat niemand me kan zien, als ik door mijn tranen heen moet glimlachen of door het glimlachen heen plotseling in tranen uit barst.